W  niedziele 5 i 12 lipca członkowie parafialnego oddziału Akcji Katolickiej przy parafii pod wezwaniem św. Michała Archanioła w Świebodzinie rozpoczną sprzedaż albumu ukazującego magię i piękno naszej najstarszej w mieście świątyni - kościoła parafialnego p.w. św. Michała Archanioła.

Dobór pięknych zdjęć i wyważonego tekstu, ich oprawa czynią z tego wydania wyjątkową pamiątkę dla każdego mieszkańca naszego miasta, dla każdego turysty urzeczonego pięknem tego miejsca.

Opracowanie to stanowi jednocześnie źródło podstawowych informacji na temat historii tego najcenniejszego w Świebodzinie zabytku w którego cieniu wychowuje się już trzecie pokolenie Świebodzinian. Wydanie albumu zadedykowane zostało pamięci zmarłego 2 sierpnia 2008 r. Księdza Kanonika Benedykta Pacygi, drugiego po ks. Piotrze Janiku proboszczowi tej parafii w powojennej historii kościoła.

Wspaniałe fotografie autorstwa Piotra Węcławskiego pozwalają nam dostrzec piękno i detale których dostrzec nie sposób, które każdemu z nas każą spojrzeć na naszą świątynie z zupełnie nowej perspektywy, a po zamknięciu albumu zadać sobie w skrytości pytanie: "Czy to naprawdę nasz kościół?".

Wybór tekstów, redakcja i projekt graficzny Kazimierza Gancewskiego w wyjątkowy sposób montują całość w gustowną i przemyślaną kompozycję obrazu i słowa.

Album wydano staraniem Akcji Katolickiej przy parafii pod wezwaniem św. Michała Archanioła przy szczególnym zaangażowaniu i opiece prezesa parafialnego oddziału AK Ryszarda Łotarewicza.

W 2006 roku wpadła mi w ręce kopia 27 rozdziału Kronik Śląskich Jakuba Schickfusa poświęcona w tej części opisowi naszego miasta - jego historii, ustrojowi, wyglądowi Świebodzina z przełomu XVI i XVII. Dziś mamy okazję przekonać się jak w oryginale i w całości wygląda dzieło Schickfusa. To cenne wydawnictwo liczące sobie ponad 380 lat jest najnowszym nabytkiem Muzeum Regionalnego w Świebodzinie.

Zakup starodruku Jakuba Schickfusa ze Świebodzina jest istotnym wydarzeniem w historii naszego regionalnego muzealnictwa i był możliwy dzięki hojnemu dofinansowaniu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Świebodzińskie Muzeum zorganizowało w związku z tym zakupem specjalną wystawę, a wszystkich zainteresowanych zaprasza w czwartek 19 marca na godz. 17.00 na wykład dra Jarosława Kuczera z Uniwersytetu Zielonogórskiego poświęcony osobie Jakuba Schickfusa i jego kronice.

 więcej

List do szanownych starszych i młodszych mistrzów naszych braci umiłowanego cechu w Szprotawie, naszym szanownym sąsiadom do rąk.
pisane w Świebodzinie

Tak zaadresowany jest list napisany w 1604 roku przez cech piekarzy ze Świebodzina do cechu piekarzy w Szprotawie.

Jest to odpowiedź na nieznany list ze Szprotawy wysłany 13 maja, a dostarczony do Świebodzina 15 maja 1604 roku (ach, to ówczesne tempo! bez opłat priorytetowych list dotarł w ciągu 2 dni, równie szybko spisano odpowiedź).

Autor wskazuje, jak powinno być regulowane życie cechu.

Jakie są obowiązki członków? Co trzeba zrobić, jakie umiejętności posiadać, aby zostać mistrzem piekarniczym? Jakie są zasady sporządzania miar stosowanych do wypieku? Dlaczego nie wolno piec pierników i ciast z zastosowaniem miodu? Jakie wymagania musi spełniać mistrz, aby móc posiadać własną ławę chlebową?

Wszystko to - i wiele innych rzeczy - znajdziemy w tym niewielkim objętościowo, ale bardzo konkretnym liście. To doskonale zachowana karta z czerpanego papieru o wymiarach ok. 33 x 43 cm, ozdobionego znakiem wodnym, złożonego na pół. Umieszczono tam tekst odpowiadający niemal trzem stronom współczesnego formatu A4. Piękne, staranne i wyrobione pismo kreślone jest zapewne gęsim piórem. Niestety, mocno nieczytelne dla współczesnego czytelnika. Nawet niemieccy naukowcy z uniwersytetu w Poczdamie mieli nie lada kłopot z odczytaniem. Arkusz papieru, dzięki bardzo sprytnemu złożeniu stanowił jednocześnie kopertę listu – dla postronnej osoby widoczny był jedynie zacytowany wyżej adres.

Muzeum Regionalne w Świebodzinie

POLECA

Miał 7 lat kiedy rozpętało się piekło II Wojny Światowej. 13 lat kiedy los wojennej tułaczki zaprowadził jego rodzinę wraz z nim na Ziemie Zachodnie, do Świebodzina.

Los jaki podzielały w tamtych latach setki, tysiace rodzin. Ale o historii tego dzieciaka dowiemy się więcej dzięki nigdzie wcześniej nie publikowanym opowiadaniom Pana Stanisława Wyremby, tak świeżym, że wciąż sam nie mogę w to uwierzyć, że uczestniczę w narodzinach tego opowiadania. W miarę jak będzie przybywało opowiadań, bedę je udostępniał w kolejnych odcinkach w dziale artykułów opatrzonych roboczym tytułem "Z ziemi polskiej do ... polskiej".