Najbardziej oficjalna strona 安iebodzina na starych kartach pocztowych

   MENU

  Skok do tamt康 sk康 przyby貫 :-=)  Powr鏒
   • Strona G堯wna
   • Wst瘼
   • Z historyi ...
   • 130 lat ...
   • Kroniki ...
   • Katalog C&Co.
   • Co nowego
   • Bibliografia
   • E-Mail



   SKOK DO AD

Skok do roku 1015
Skok do roku 1302
Skok do roku 1474



   Z HISTORYI

Z historyi grodu 安iebody
Tekst w ca這軼i zaczerpni皻y zosta z tomu XI (strony 652-655) "S這wnika geograficznego Kr鏊estwa Polskiego..." autorstwa (tej cz窷ci) E. Callier'a, Warszawa rok 1890.

wiebodzin, obecnie Schwiebus, Swebosin r. 1302, Swebozin 1319, Swibzin, Schwhyborchin 1329, Svebusin 1334, Swebesia 1335, Sweboczyn 1352, Schwibussem 1302, Schwibussen (w podrobionych dokumentach z r. 1251), Schebissen 1410, Swebusza 1474, Swebussa 1481, Swobodzyn 1493, miasto w Brandenburgii, stolica niegdy ziemi 鈍iebodzi雟kiej, le篡 o 95klm. ku zachodowi od Poznania, 20klm na po逝dnie od Cylichowy i o 3klm. od jeziora Wilkowskiego, kt鏎e rzek O這bokiem sp造wa do Odry, przy drodze 瞠laznej pozna雟ko-marchijskiej, mi璠zy Zb御zyniem a Sternbergiem i przy trakcie z Skwirzyny do Szl御ka.

M iasto jest siedzib s康u okr璕owego, 8296 mieszka鎍闚 (1327 katolik闚, 6880 protestant闚, 89 篡d闚) 2 ko軼io造 parafialne: katolicki i protestancki, stacja telegraficzna, stacja drogi 瞠laznej, gazownia, fabryki stearyny, maszyn i sukna, m造ny parowe, browary, fabryki spirytusu i cegielnie. S造nne sukna 鈍iebodzi雟kie rozchodz si do Holandyi, Szwecyi i Ameryki; 40 fabryk wyrabia rocznie za 10,000,000 mrk sukna. Czysty doch鏚 z ha roli wynosi 18 mrk. Winnice uprawiane na najgorszej ziemi przynosz rocznie w przeci璚iu 3000 mrk; w pobli簑 znajduj pok豉dy w璕la brunatnego, przynosz帷e do 200,000 mrk rocznie.

D - Powr鏒 na pocz徠ek strony zieje pierwotne 安iebodzina przedstawiaj pl徠anin domys堯w. 字edniowieczna pisownia tej osady naprowadza Niemc闚 na 郵ad Swew闚, kt鏎ych uwa瘸j mylnie za Szwab闚; inni zn闚 upatruj 安iebodzin w osadzie Busine, kt鏎 wed逝g Dymytra zdoby roku 1015 Skok do tamt康 sk康 przyby貫 :-=) Oldrzych, ksi捫 czeski, podczas gdy wojuj帷y z Chrobrym cesarz Henryk II przeprawia si przez Odr pod Kro郾em; mylne jest te mniemanie, jakoby Konrad mazowiecki nada 安iebodzin i okolic Krzy瘸kom. Okolica ta by豉 ju w闚czas g瘰to osadzon; Knispel, monograf 安iebodzina, pomiesza t osad ze Zb御zyniem (Zbibansim, Zbibansyn), zachodz帷ym pod rok 1247; podrobiony dokument z dat 19 listopada 1251r., okre郵aj帷y granice mi璠zy dzier瘸wami polskiemi a zaborami niemieckiemi, wspomina drog wiod帷 z Landsberga do 安iebodzina (Kod. Wielkop., I, n. 297). Ksi璚ia Konrada (+1273) mieni Annalista g這gowski z XV wieku (Script. Rer. Siles., X,8) panem na G這gowie, 圭ieniawie, G鏎ze, Sprotawie, 疾ganiu, Ko簑chowie, Zielonej G鏎ze, Kro郾ie, 安iebodzinie (Swebis-busensis dominus), Cylichowie i innych miastach. Pierwsz pewn o 安iebodzinie wiadomo嗆 znachodzimy pod rok 1302. Skok do tamt康 sk康 przyby貫 :-=) Gniewomir, dziedzic 安iebodzina, wystepuje mi璠zy 鈍iadkami, obecnymi przy nadaniu Lubieniska, posiad這軼i cysters闚 paradyskich, prawem lennym w do篡wocie Boguszowi de Wesenburch (Kod. Wielk., n. 849). W roku 1334 pisz si z 安iebodzina Wojtu i Peczko, 鈍iadkowie czynno軼i odnosz帷ej si do Wyszanowa, w豉sno軼i tych瞠 zakonnik闚 (Kod. Wielk., n. 1140). Peczko z 安iebodzina przyrzek豉 nast瘼nego roku margrabiemu brandemburskiemu Ludwikowi, 瞠 mu wiernie s逝篡 b璠zie, wyj患szy atoli kr鏊a polskiego i ksi璚ia g這gowskiego, za co margraf przekaza mu 10 k鏕 groszy na Rzepinie (Reppen) i nada mu wie Wysok (Klauswalde, obok Riedel, Cod., 11, str. 97). Ten lub inny Pecz z 安iebodzinabra udzia w pierwszej konfederacyi Wielkopolskiej, kt鏎a na dniu 2 wrze郾ia 1352r. zawi您a豉 si w Poznaniu przeciw nieprzyjacio這m kr鏊a (Kod. Wielk., n. 1313). Ksi捫皻a szl御cy Henryk i Przemys豉w dziel帷 si obszarami, kt鏎ych nie posiadali, odst徙ili w roku 1319 安iebodzin i zachodni po陰 Wielkopolski, od Kopanicy do Mi璠zyrzecza, margrabiemu branderbuskiemu Waldemarowi w zamian za 疾ga i Kro郾o; 鄉ier atoli margrafa zniweczy豉 ich zamiary (Kod. Wielk., n. 1012). 安iebodzin by ju w闚czas miastem ; roku 1320 posiada je Henryk ksi捫 g這gowski, a oko這 roku 1327 W豉dys豉w υkietek. W roku 1329 oznajmia ksi捫 Henryk, 瞠 otrzyma 安iebodzin i inne dzier瘸wy prawem lennym od Jana, kr鏊a czeskiego (Kod. Wielk., n. 1099). 安iebodzin odpad od Polski; pod panowaniem ksi捫徠 szl御kich i innych wchodzi w sk豉d ksi瘰twa g這gowskiego, dzielnicy kro郾ie雟kiej (pomn. Dz. Pol., III, 539, 570). W roku 1382 dnia 20 sierpnia ksi捫 Henryk na 疾ganiu i Kro郾ie, przebywaj帷y w 安iebodzinie, po鈍iadczy, 瞠 bracia Smolkowie z Kie逍ina (Koppin) u這篡li si co do Wyszynowa z cystersami paradyskimi (Kod. Wielk., n. 1801), kt鏎zy maj帷 swe posiad這軼i roz這穎ne w 2 pogranicznych pa雟twach, r騜ne tu za豉twiali czynno軼i s康owe (Th. Warmi雟ki, Paradies). Droga handlowa z G這gowy na 安iebodzin do Landsberga 陰czy豉 such drog Odr z Wart. Niebawem zas造n窸y sukno i piwo 鈍iebodzi雟kie. W roku 1439 Abraham z Zb御zynia, s璠zia pozna雟ki, z licznym pocztem zbrojnego ludu najecha pograniczne dzier瘸wy ksi璚ia g這gowskiego Henryka, lecz dozna kl瘰ki i dosta si do niewoli; w czasie tej wyprawy napad tak瞠 na 安iebodzin. Opis najazdu ma si znajdowa w ksi璕ach ko軼io豉 miejscowego. Starost 鈍iebodzi雟kim by na on czas Konrad Burkersdorf, oko這 roku 1477 Jerzy von Lobin, 1490 Cercovicius, od roku 1558 poza rok 1614 Knobelsdorfowie: Sebastyan, Maksymilian i Jan Jerzy. Ksi捫 Henryk XI, o瞠niony z Barbar, c鏎k Albrechta, Achilesem zwanego, kurfirsta brandenburskiego, panowa od roku 1467 do 1476; po nim ksi捫 瞠ga雟ki Jan obj掖 rz康y nad G這gow, Ko簑chowem, Sprotaw, Zielon G鏎 i Cylichow (Script. Rer. Sil., X,10). Z Ko簑chowa wyp璠zi Jadwig i Katarzyn, siostry Henryka, i wdow po nim. Za panowania Henryka, w roku 1474 Skok do tamt康 sk康 przyby貫 :-=) , wybuch豉 wojna polsko-w璕ierska. Podczas gdy kr鏊 Kazimierz pustoszy ziemie szl御kie w okolicy Opola, Brzegu Kluczborka i O豉wy, oddzia wojsk w璕ierskich pokusiwszy si o G這gow, przeszed przez Odr i dotar do 安iebodzina, zk康 naje盥瘸 poblizkie dzier瘸wy polskie. W roku 1476 dnia 13 grudnia 安iebodzianie po kr鏒kiem wahaniu si z這篡li ksi璚iu Janowi przysi璕 nakazan przez kr鏊a w璕ierskiego Macieja (Script. Rer. Sil. X). Nast瘼nego roku na dniu 13 czerwca oznajmia legat papiezki Baltazar de Piscia miastom 安iebodzin i innym, niewa積ym jest zapis ksi瘰twa g這gowskiego na rzecz Barbary, wdowy po Henryku XI, poniewa sporz康zony zosta bez zezwolenia kr鏊a Macieja; r闚nie niewa積 jest z這穎na Barbarze przysi璕a, poniewa ksi篹na za zwierzchnika swego uzna豉 kr鏊a polskiego W豉dys豉wa, wroga kr鏊a w璕ierskiego Macieja, i od niego uzyska mia豉 zatwierdzenie zapisu. Ksi捫 Jan uznawszy zwierzchnictwo Macieja, 膨da wykl璚ia tych, kt鏎zy mu nie chc ho責owa. Legat przeto gro膨c kl徠w, nakazuje pos逝sze雟two Janowi, bez wzgl璠u na z這穎n Barbarze lub komu innemu przysi璕, z kt鏎ej w imieniu papie瘸 uwalnia (Scr. Rer. Sil., I, 380-1). W sierpniu tego roku 1477 ksi捫 Jan zaj掖 miasto 安iebodzin z zamkiem, osadzaj帷 starost闚 i urz璠nik闚. Margraf brandeburski chcia z broni w r瘯u poprze spraw Barbary, ale starosta 鈍iebodzi雟ki rozbi wojska jego 14 grudnia tego roku (Scr. Rer. Sil.,X). Oko這 tego czasu wszcz窸y si d逝goletnie spory mi璠zy bernardynami 郵御kimi a polskimi o z這瞠nie kustodyi w 安iebodzinie, gdzie zakonnicy polscy z Ko軼iana kwestowali od ustanowienia prowincyi polskiej oko這 roku 1453 (Jan z Komorowa w Pomn. Dz. Pol., V). W roku 1481 Jerzy de Lapide w imieniu kr鏊a Macieja zatwierdzi ksi璚ia Jana w posiadaniu G這gowy, Sprotawy, Ko簑chowa, Zielonej G鏎y, 安iebodzina i Cylichowy; roku 1482 kr鏊 Maciej chcia zastawi Kro郾o, Cylichowy i 安iebodzin margrafowi brandeburskiemu; uk豉dy odno郾e nie przysz造 do skutku, margraf bowiem chcia naby te dzier瘸wy na w豉sno嗆 dziedziczn. Roku 1488 dnia 6 stycznia ksi捫 Jan wydaj帷 swe trzy c鏎ki za ksi捫徠 k豉dzkich, zwo豉 do G這gowy szlacht i reprezentant闚 miasta z ksi瘰twa swego i za膨da od nich, a瞠by z這篡li ho責 nowo瞠鎍om. Odm闚i造 mu tego 安iebodzin i inne dzier瘸wy, poniewa przed 6 laty przysi璕a造 kr鏊owi Maciejowi. Jan przeczuwaj帷, co zt康 wyniknie, w dniu 4 lutego tego roku wys豉 穎n swoj z c鏎kami, s逝瘺 i klejnotami do 安iebodzina, dok康 i sam przyby w pa寮zierniku tego roku po bezskutecznym oporze; potem uda si do kr鏊a polskiego, kt鏎y mu odm闚i swej pomocy. Tymczasem wojsko Macieja zaj窸o G這gow, a nast瘼nie Ko簑ch闚, Sprotaw i Zielon G鏎; zt康 posun窸o si przez Krosno do 安iebodzina, gdzie stan患szy po Trzech Kr鏊ach roku 1489, obsaczy這 miasto, kt鏎e podda這 si na dniu 15 stycznia, a zamek w 2 dni potem. Ksi篹n Janow z dzie熤i wyprawiono z miasta, daj帷 jej glejt bezpiecze雟twa (Scr. Rer. Siles.).

P - Powr鏒 na pocz徠ek stronyo 鄉ierci Macieja, roku 1490, po陰czy korony czesk i w璕iersk W豉dys豉w Jagiello鎍zyk, kt鏎y pokonawszy wsp馧zawodnika i brata swego, Jana-Olbrachta, odda mu prawem lennem ksi瘰two g這gowskie z 安iebodzinem i inne dzielnice szl御kie. Jan Olbracht obj患szy rz康y polskie w roku 1492, udzieli 安iebodzianom "poddanym swoim" nast瘼nego roku w Poznaniu, pozwolenie sprzedawania wyrob闚 sukiennych na 這kcie podczas jarmark闚 odbywaj帷ych si w Mi璠zyrzeczu i Skwirzynie (Kod. Wielk., wyd. Racz., str. 191-192). 安iebodzin wr鏂i nast瘼nie do korony czesko-w璕ierskiej, a potem dosta Zygmuntowi Jagiello鎍zykowi na mocy zwi您ku braterskiego, odnowionego w roku 1499 dnia 20 lipca; gdy za Zygmunt wst徙i na tron polski w roku 1506, W豉dys豉w kr鏊 czesko-w璕ierski umar roku 1526, i nauka Lutra krzewi si zacz窸a coraz dalej ku wschodowi, zrywa造 si stosunki pobratymcze Szl御ka z Polsk, a 安iebodzin z okolic odpad od dyecezyi pozna雟kiej. w roku 1510 za panowania kr鏊a W豉dys豉wa, przyst徙i 安iebodzin do zwi您ku miast szl御kich, zawartego celem obrony przeciw napa軼iom w堯cz帷ego si rycerstwa. Po 鄉ierci W豉dys豉wa przesz豉 z czasem korona czesko-w璕ierska z dzielnicami szl御kiemi w dom Habsburg闚. W roku 1534 pojawi si w 安iebodzinie pierwszy zwiastun nauki Lutra Marcin Vechner, lecz wydalony z miasta, znalaz przytu貫k u dziedzic闚 pobliskiego Szcza鎍a; roku 1544 dnia 12 maja zgorza這 miasto z ko軼io貫m i ratuszem; ocala造 tylko zamek, brama i przedmie軼ie g這gowskie; drugi wielki po瘸r powsta dnia 1 pa寮ziernika 1640 roku. W czasie wojny trzydziestoletniej kwaterowa造 tu kolejno oddzia造 wojsk cesarskich i szwedzkich. Od roku 1686 wcielony by 安iebodzin z powiatem do elektoratu brandeburskiego na mocy zawartej z cesarzem umowy; roku 1694 wr鏂i do cesarstwa, a od roku 1742 skutkiem wojny szl御kiej nale篡 do pa雟twa pruskiego.

P - Powr鏒 na pocz徠ek stronyowiat zwykle "ziemi 鈍iebodzi雟k" zwany, graniczy na wschodzie i p馧nocy z powiatem niegdy pozna雟kim, dzi mi璠zyrzeckim, od Brudzewa na Br鎩ce pod Ka豉w, i zagarnia obszary obj皻e na po逝dniu przestrzeni: Smardzew (Schmarse), Rak闚 (Rackau), Rosin (Rissen), Darnawa (Darnau), Sk徙e (Skampe), Steinbach, a na zachodzie Nied德ied (Niedewitz), Heinersdorf, Wutschdorf, Lubrza (Liebenau), Staropole (Starpel). Chrobry zak豉daj帷 biskupstwo w Lubuszu, by panem ziemi lubuskiej, granicz帷ej na wschodzie z dzielnic pozna雟k i rozci庵aj帷ej si na zach鏚 po obu brzegach Odry od zgi璚ia jej ku p馧nocy pod Szyd這wem (Schiedlow) a ku uj軼iu Warty. Tej ziemi cz窷 po逝dniowo-wschodnia pozosta豉 przy biskupstwie pozna雟kiem, kt鏎e za這篡 Mieczys豉w I. Ziemia lubuska, obejmuj帷a obszary 鈍iebodzi雟kie, wchodzi豉 w sk豉d pa雟twa polskiego a do roku 1163; w tym czasie oddali j synowie Krzywoustego ksi捫皻om szl御kim, z wyj徠kiem Lubusza, kt鏎y jeszcze w roku 1209 by w posiadaniu W豉dys豉wa Odonicza, a oko這 roku 1218 w dzier瘸wie do篡wotniej Laskonogiego. W roku 1249 Boles豉w ㄊsy, ksi捫 szl御ki, sprzeda cz窷 ziemi arcybiskupowi magdeburskiemu, a drug margrafom brandeburskim, kt鏎zy uzyskawszy roku 1336 cz窷 arcybiskupi, utworzyli na prawem porzeczu Odry cz窷 po逝dniow i. zw. Nowej Marchii (Kod. Wielkop., IV, str. 355). Lubuszanie, nale膨cy do plemion 逝篡cko-lechickich, mieszali si i zlewali na wschodzie z Polanami; odno郾ej granicy pod wzgl璠em etnograficznym dzi odtworzy nie podobna. ㄆ篡czanie, w p騧niejszem tej nazwy znaczeniu, nie istnieli na prawem porzeczu Odry. Zaj璚ie ziemi 鈍iebodzi雟kiej przez ksi捫徠 szl御kich i wcielenie jej do dzier瘸w 逝篡cko-szl御kich przyczyni這 si do policzenia tej ziemi z ich mieszka鎍ami do ㄆ篡c i ㄆ篡czan. Ow騜, na wschodnim pograniczu ziemi lubuskiej i na przeciwleg造ch mu, zachodnich kresach dzielnicy pozna雟kiej powsta z biegiem czasu powiat 鈍iebodzi雟ki, w okre郵onych powy瞠j granicach, ulegaj帷ych r騜nym drobnym zmiano. Henryk Brodaty posiad連zy ziemi lubusk i kro郾ie雟k, wdziera si od zachodu i od po逝dnia do dzier瘸w polskich. Okolica 安iebodzina sta豉 si wskutek uroszcze jego ziemi sporn. w roku 1223 panowa tam wspomniany ksi捫, skoro cysterkom trzebia雟kim nada wie 瘯i w pobli簑 安iebodzina, w 闚czesnej dzielnicy kro郾ie雟kiej, z jeziorem Nied德iad (Mednad, p騧niej Meczwecz) i skoro zatwierdzi drugie podobne nadanie: komes Przybys豉w odkupi wie Sarnowo (O這bok, Muchlbock), kt鏎 brat jego Dzierzys豉w (Dirzek), syn Gos豉wa, by sprzeda Witos豉wowi, dziekanowi pozna雟kiemu, i darowa po這w tej wsi cysterkom trzebi雟kim; za drug za po這w Sarnowa wzi掖 w zamian posiad這嗆 Jana, syna Marcina, na Powidzku. Ksi捫 do obu wsi (Sarnowo i ㄆki), kt鏎e w豉snym kosztem osadza b璠zie na prawie niemieckiem, dorzuci dochody z W璕rzynic (Altbrachtsdorf, dzi Ulbersdorf, na po逝dniowy-zach鏚 od 安iebodzina), i tym sposobem rozpocz掖 w ziemi 鈍iebodzi雟kiej dzie這 stopniowego niemczenia ludno軼i za pomoc klasztor闚 i przeistaczania odwiecznych nazw. I jakby na przekor Brodatemu sfa連zowano w 2 wieki p騧niej, w za這穎nym przez niego klasztorze trzebnieckim, dokument z jego piecz璚i i zmy郵on dat 11 lipca roku 1207, kt鏎y wydobywa z niepami璚i nazwy polskie nast瘼uj帷ych, nadanych klasztorowi w ci庵u XIII wieku w這軼i: O這bok (Melbok, Muchlbock), Chociule (Koczule, Kulschlau), Rudgerzowicze (Rudgersdorf, Riegersdorf), Darnawa (Dornawa, Dornau), Radoszyn (Radoschino, Renczeyn, Rentschen), Sk徙e (Scampey, Skampe), 瘯i (Lanke, Lanken), Mi璠zylesie (Meczylosse, Metwald, Mittwalde), Rokitnica (Rogytnicze, Schonwald, Schoenfeld), W璕rzynice (Wangrunicze, Olbrachczdorf, Ulbersdorf), Krzy穎wa (Lichtenwalde) i Pad豉g鏎a (Steinbach, na po逝dniowy-zach鏚 od 安iebodzina, nie dzisiejszy Padligar nad Obrzyc), tudzie nast瘼uj帷ych jezi鏎: Nied德iad (Mednad, Meczwecz), Sarnowskie (Sarnowo), 瘯i (Lenky), Trzebiech (Trzebechowo, Treboch) i Bor闚 (Borow) - (Cod. Dipl. Sil., VII, 124). Wszystkie te osady o jeziora le膨 w ziemi 鈍iebodzi雟kiej; na w豉sno嗆 cystersek trzebnickich przesz造 mi璠zy rokiem 1223 i 1267; sfa連zowanie dokument闚 odnosi si jedynie do daty, kt鏎a w tym wypadku mo瞠 鈍iadczy mia豉 o prawnem posiadaniu tej ziemi przez Henryka Brodatego. Ksi捫 ten powo逝j帷 si w roku 1234 na nieznane nam bli瞠j nadanie Laskonogiego, zawar za po鈔ednictwem biskupa pozna雟kiego i gnie幡ie雟kiego z Odoniczem umow, na mocy kt鏎ej zastawi mu ziemie rozci庵aj帷e si na p馧noc i na wsch鏚 od Warty, z zamkami Nak這, Uj軼ie, Czarnk闚, Wiele i Drze (Kod. Wielk., n. 168). Tym sposobem opanowa Brodaty znaczn cz窷 Wielkopolski, utwierdzaj帷 si w posiadaniu ziemi 鈍iebodzi雟kiej.

W - Powr鏒 na pocz徠ek strony roku 1230 komes Bronisz oddaje swe dziedzictwo Go軼ikowo, p騧niej Parady瞠m przezwane, i inne w這軼i cystersom dla za這瞠nia klasztoru, a w roku 1234 Henryk Brodaty potwierdza to nadanie; w roku 1236, gdy ju stan掖 klasztor, komes Przybigniew darowa mu Rusinowo (Rinnersdorf) w pobli簑 安iebodzina. Tego roku W豉dys豉w Odonicz przyj掖 klasztor paradyski pod opiek, za roku 1240 Boles豉w ㄊsy. Za przyk豉dem Przybigniewa poszli inni, jak na przyk豉d Bodz皻a i Janusz. Pierwszy odda klasztorowi Lubrz (Liebenau), drugi Lubienisko (Merzdorf); do tych dar闚 dorzuci tego roku Przemys豉w I wie Paklice; roku 1263 Jarost zamieni Grodziszcze (Graeditz); roku 1304 Zbilowit sprzeda Staropole (Starpel), a wojewodzie pozna雟ki darowa wie ㄠ瞠k (Lugau); p騧niej przyby造 klasztorowi Gli雟ko (Leimnitz), Nowawioska (Neudierfel) i Nobli篡ce (Oppalewitz). Wszystkie te wsie, krom Parady瘸 le膨 w ziemi 鈍iebodzi雟kiej. Opat paradyski mai w tym powiecie pierwszy g這s i pierwsze zajmowa miejsce (o stosunkach klasztoru i opat闚 do rz康闚 pogranicznych czytaj "Urkund. Gesch. d. ehem. Cisterc. Kl. in Paradies von Dr. Theodor Warmi雟ki", 1886, Meseritz). W r瘯u szlachty okolicznej pozosta造 tylko: Szczaniec (Stentsch), D帳r闚ka (Klein Dammer), Wilkowo (Wilkau), Mostek (Moeschten), Rzeczyca (Rietschuetz), My郵璚in (Muschten), Nied德ie (Niedowitz), Wyty (Witten, Byty?) i niekt鏎e inne w這軼i, kt鏎ych nazw pierwotnych nie mo積a by這 wy郵edzi. Po 鄉ierci Henryk闚 szl御kich, Brodatego w roku1238 i Pobo積ego w roku 1241, odzyskiwa豉 Wielkopolska swe ziemie na zachodzie. Mi璠zy rokiem 1246 i 1319 panowali tu ksi捫皻a wielkopolscy. W tym okresie dopiero pojawia si w dokumentach 安iebodzin, od kt鏎ego nazwano t ziemi. Po roku 1329 odpad造 od Polski z 安iebodzinem Lubrza i Cylichowa. Powiat 鈍iebodzi雟ki wchodzi z kilkoletni przerw w sk豉d ksi瘰twa g這gowskiego a do roku 1742; w tym czasie dosta si pod panowanie pruskie; przydzielony nast瘼nie do powiatu cylichowskiego, tworzy obecnie cz窷 sk豉dow powiatu cylichowsko - 鈍iebodzi雟kiego (Zuellichau-Schwiebus) w prowincyi brandeburskiej. Por. A. Kniepel, "Geschichte der Stadt Schwiebus".





(c) by Robert Ziach & Co. A.G. (tm)