Wczesnym rankiem, w sobotę 25 września już po raz trzydziesty świebodzińscy pątnicy wyruszyli na pielgrzymi szlak. Ponad 170 braci i sióstr pod duchowym przewodnictwem księży Mieczysława i Marcina ponieśli swój trud, intencje i podziękowania aby złożyć je u tronu Rokitniańskiej Pani, Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej. Zapraszam do obejrzenia fotorelacji z tego ciepłego i radosnego dnia pielgrzymowania (galeria).

Kościół pod wezwaniem św. Michała Archanioła

W niedziele 5 i 12 lipca członkowie parafialnego oddziału Akcji Katolickiej przy parafii pod wezwaniem św. Michała Archanioła w Świebodzinie rozpoczną sprzedaż albumu ukazującego magię i piękno naszej najstarszej w mieście świątyni - kościoła parafialnego p.w. św. Michała Archanioła.

Dobór pięknych zdjęć i wyważonego tekstu, ich oprawa czynią z tego wydania wyjątkową pamiątkę dla każdego mieszkańca naszego miasta, dla każdego turysty urzeczonego pięknem tego miejsca.

Opracowanie to stanowi jednocześnie źródło podstawowych informacji na temat historii tego najcenniejszego w Świebodzinie zabytku w którego cieniu wychowuje się już trzecie pokolenie Świebodzinian. Wydanie albumu zadedykowane zostało pamięci zmarłego 2 sierpnia 2008 r. Księdza Kanonika Benedykta Pacygi, drugiego po ks. Piotrze Janiku proboszczowi tej parafii w powojennej historii kościoła.

Wspaniałe fotografie autorstwa Piotra Węcławskiego pozwalają nam dostrzec piękno i detale których dostrzec nie sposób, które każdemu z nas każą spojrzeć na naszą świątynie z zupełnie nowej perspektywy, a po zamknięciu albumu zadać sobie w skrytości pytanie: "Czy to naprawdę nasz kościół?".

Wybór tekstów, redakcja i projekt graficzny Kazimierza Gancewskiego w wyjątkowy sposób montują całość w gustowną i przemyślaną kompozycję obrazu i słowa.

Album wydano staraniem Akcji Katolickiej przy parafii pod wezwaniem św. Michała Archanioła przy szczególnym zaangażowaniu i opiece prezesa parafialnego oddziału AK Ryszarda Łotarewicza.

Gorąco polecam,
Robert Ziach

Muzeum Regionalne w Świebodzinie

wystawa
pod patronatem Starosty Powiatu Świebodzińskiego

Ziemia świebodzińska
na powojennych fotografiach Instytutu Zachodniego

lipiec-wrzesień 2008

muzeum czynne: pn.-pt. 9⁰⁰-16⁰⁰
sobota 10⁰⁰-16⁰⁰, niedziela 10⁰⁰-14⁰⁰

W lipcu 1947 r. na obszar Ziemi Lubuskiej wyruszyła ekspedycja naukowa, której celem było sporządzenie opisu oraz dokumentacji fotograficznej zabytków architektury miast i wsi oraz krajobrazu geograficznego. Z jednej strony miała to być inwentaryzacja terenów, które po wojnie znalazły się w obrębie państwa polskiego, z drugiej istniała potrzeba znalezienia i pokazania śladów polskości na tych ziemiach. Inicjatorem przedsięwzięcia był ówczesny dyrektor Instytutu Zachodniego w Poznaniu, prof. Zygmunt Wojciechowski. (...)

MUZEUM REGIONALNE W ŚWIEBODZINIE

ZAPRASZA NA

NOC W MUZEUM

16 maja 2008, godz. 17⁰⁰-22⁰⁰

w programie:

17⁰⁰ – otwarcie wystawy "Indyjskie inspiracje"

18⁰⁰ – "Moje podróże" - spotkanie z Jerzym Wydrzyckim ze Świebodzina (kraje Azji, Afryki, Ameryki Płd.)

19⁰⁰-20⁰⁰ – "Kolacja Kresowa" – degustacja potraw przygotowanych przez Świebodziński Związek Kresowian

20³⁰ – koncert jazzowy "Noc z wibrafonem" - Irek Głyk – wibrafon, Robert Szydło – kontrabas

Bezpłatne zwiedzanie muzeum
Bezpłatny wstęp na wieżę ratusza
Zwiedzanie Biblioteki Eberharda Hilschera
Promocyjna sprzedaż wydawnictw

„Widziałam motyla, jak bujał wśród drzew
Ze skrzydeł zranionych sączyła się krew
Tak walczył, aż nie mógł, aż zbrakło mu sił
I promyk słoneczny za góry się skrył.”

Cóż napisać?
Wciąż emocje.. nieprzebrzmiałe.

To bardzo wartościowa opowieść o ludzkich losach, prawdziwie ludzkich – sięgających nieskrywanej nędzy, upokorzenia i wiecznego pragnienia miłości.

Młody czytelniku i Ty czterdziestolatku zapędzony wyścigiem szczurów w miejsca w których zapominasz co znaczą wiara, nadzieja, miłość - nie przechodź obojętnie obok tej książki. Nie warto po raz kolejny zmarnować szansy na poznanie drugiego człowieka i jego historii. To wyjątkowe a zarazem tak zwyczajne losy które zgotował wiek XX także Twoim rodzicom, dziadkom.

Nie wiem jak bardzo to ziarno zasiane w sercu Pani Izabeli jest różne od tego noszonego w moim, ale owoce tego pierwszego krzepią, wzruszają i dają nadzieję, że pamięć tamtych okropnych czasów zniewolenia Ojczyzny czegoś nas uczy, wciąż.. bo głupim narodem się okazujemy.

Dziękuję za to, że mogłem przeczytać tę opowieść.